ಉಕ್ಕಿನ ಗೂಡಿನ ಮೌನ ಯೋಗಿ
ನಗರವು ಮಲಗಿದೆ ಸುಖದ
ಉಡಿಯಲಿ,
ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ
ನಕ್ಷತ್ರದ ಹೊಳಪು,
ಸಾವಿರ ಜೀವಗಳು
ಕನಸಿನ ಕಡಲಲಿ,
ಹೊದ್ದಿವೆ ಮೌನದ
ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹೊದಿಕೆ.
ಆದರೆ ಮುಂಭಾಗದ ಆ
ಕತ್ತಲ ಕೋಣೆಯಲಿ,
ಹಳದಿ ದೀಪದ ಮಂದ
ಬೆಳಕಿನಲಿ,
ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು
ಕತ್ತಲ ಸೀಳುತಲಿವೆ,
ಜಗದ ಪಯಣಕೆ ದಾರಿಯ
ತೋರುತಲಿವೆ.
ಜಯಘೋಷಗಳಿಲ್ಲ, ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ತಟ್ಟುವವರಿಲ್ಲ,
ಬರೀ ಲೋಹದ ಭಾರವಾದ
ಉಸಿರಾಟ,
ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಿಡಿತದಲಿ
ದೃಢವಾದ ಹಸ್ತವಿದೆಯಲ್ಲ,
ಸಾವು-ನೋವಿನ ನಡುವೆ
ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ.
ಮಳೆಯ ಗೋಡೆ ಇರಲಿ, ಚಳಿಯ ಮಂಜೇ ಇರಲಿ,
ಹಸಿರು ಸಂಕೇತದ
ಏಕಾಂತದ ಕಾವಲು—
ತನ್ನದೇ ಲೋಕದಲಿ ಈ
ಧೀಮಂತ ಚಾಲಕ,
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ
ಅದೃಶ್ಯ ಪಾಲಕ.
ಯಾರಿಗೂ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಆ ಭಾರದ ಲಿವರ್ ಹಿಡಿದ ಕೈಯ ಬಗೆಗೆ,
ಆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ
ಅಗಾಧ ತೂಕದ ಬಿಗಿ ಬೆಸುಗೆ,
ಮೈಲಿಗಲ್ಲುಗಳು
ಉರುಳುತಿವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ,
ವಿಧಿಯ ಆಟವ ಗೆಲ್ಲುವ
ಛಲದ ಮೇಲೆ.
ಪಯಣ ಮುಗಿಯಿತು, ಜನಸಾಗರ ಹರಿಯಿತು,
ನಿಲ್ದಾಣದ ಬಾಗಿಲಲಿ
ಎಲ್ಲರೂ ಮಾಯ,
ಆದರೆ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ
ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ ಅವನು,
ಮುಂದಿನ ಪಯಣಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತಲಿ
ಇವನು.
ಇದೊಂದು
ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಲ್ಲದ ಸೇವೆ, ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪಥ,
ತೈಲ ಮತ್ತು
ಉಕ್ಕಿನಲಿ ಅಡಗಿದ ಜೀವನದ ಗಾಥ,
ಅಲೆಗಳನೆಲ್ಲಾ ದಡಕ್ಕೆ
ಸೇರಿಸುವವನು ಇವನೇ,
ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ
ಮರೆಯಾಗುವವನು ಇವನೇ.
ಹತ್ತಿದರು, ಇಳಿದರು,
ಹಾದಿ ಹಿಡಿದರು ವಲಸಿಗರು
ಅವರಾರೋ, ಇವನಾರೋ, ಕೈ
ಬೀಸಿದ ಚಾಲಕ
ಆತನಿಗೋ ಗುರಿ
ಮುಟ್ಟಿಸಿದ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಫುಲಕ
ಹತ್ತಿ ಇಳಿಯುವ
ಪಯಣಿಗರು ಇವನ ನೆನಸಿಹರೇ?!
